ଛାରପୋକ

ଜଣେ ରାଜା ତାଙ୍କ ଶୟନ କକ୍ଷରେ ନାର୍ପି ନାମକ ଏକ ବିଛା ପୋକ ରଖିଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ରାଜା ରାତିରେ ବାହାରକୁ ଯାଉଥିଲେ, ସେ ଚୋରି କରି ବାହାରକୁ ଆସୁଥିଲେ, ରାଜାଙ୍କ ରକ୍ତ ଶୋଷି ନେଉଥିଲେ ଏବଂ ତା'ପରେ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଲୁଚି ରହୁଥିଲେ। ଦିନେ, ଘଟଣାକ୍ରମେ, ଅଗ୍ନି ମୁଖୁ ନାମକ ଏକ ବିଛା ପୋକ ମଧ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ଶୟନ କକ୍ଷରେ ପହଞ୍ଚିଗଲା। ବିଛା ପୋକଟି ଦେଖିଲା ପରେ, ସେ ତାକୁ ଚାଲିଯିବାକୁ କହିଲା। ଏହା ନିଜ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅନ୍ୟ କାହାର ହସ୍ତକ୍ଷେପ ସହ୍ୟ କରିପାରିଲା ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ବିଛା ପୋକଟି ମଧ୍ୟ କମ୍ ଚତୁର ନଥିଲା। ସେ କହିଲା, "ଦେଖ, ଅତିଥିମାନଙ୍କ ସହିତ ଏପରି ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ ନାହିଁ। ଆଜି ରାତିରେ, ମୁଁ ତୁମର ଅତିଥି।" ଶେଷରେ, ବିଛା ପୋକର ଚତୁର କଥାରେ ଉକୁଣୀମାନେ ବିଶ୍ୱାସ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେବା ସମୟରେ କହିଲେ, "ଠିକ୍ ଅଛି, ତୁମେ ରାତି ପାଇଁ ଏଠାରେ ରହିପାରିବ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ରାଜାଙ୍କୁ କାମୁଡ଼ିବ ନାହିଁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ତାଙ୍କ ରକ୍ତ ଶୋଷିପାରିବ?" ବିଛା ପୋକଟି କହିଲା, "କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମର ଅତିଥି, ତୁମକୁ ମୋତେ କିଛି ଖାଇବାକୁ ଦେବାକୁ ପଡିବ। ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ରକ୍ତଠାରୁ ଭଲ ଖାଦ୍ୟ ଆଉ କ'ଣ ହୋଇପାରେ।" "ଠିକ୍ ଅଛି।" ଉକୁଣୀମାନେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଚୁପଚାପ ରାଜାଙ୍କ ରକ୍ତ ଶୋଷି ପାରିବ, ସେ କୌଣସି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" 'ତୁମେ ଯେପରି କହିବ ଠିକ୍ ସେହିପରି ହେବ।' ଏହା କହି, ବିଛଣା ପୋକଟି ରାଜାଙ୍କ ଶୟନ କକ୍ଷକୁ ଫେରିବା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କଲା। ରାଜା ରାତିରେ ଘରକୁ ଆସିଲେ ଏବଂ ବିଛଣାରେ ଶୋଇବାକୁ ଗଲେ। ସବୁକିଛି ଭୁଲି, ବିଛଣା ପୋକଟି ରାଜାଙ୍କୁ କାମୁଡ଼ିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲା ଏବଂ ତାଙ୍କ ରକ୍ତ ଶୋଷିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଏହା ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ସେ ଏତେ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ରକ୍ତ ଚାଖିଥିଲା, ତେଣୁ ସେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରବଳ ବଳରେ କାମୁଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଏହି କାରଣରୁ, ରାଜାଙ୍କ ଶରୀର କୁଣ୍ଡାଇ ହେବା ଆରମ୍ଭ କଲା ଏବଂ ତାଙ୍କର ନିଦ ହଜିଗଲା। ସେ ରାଗିଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦାସମାନଙ୍କୁ କାମୁଡ଼ା ପ୍ରାଣୀଟିକୁ ଖୋଜି ମାରିବାକୁ କହିଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ଚତୁର ବିଛଣା ପୋକଟି ବିଛଣାର ଗୋଡ଼ ତଳେ ଲୁଚିଗଲା, କିନ୍ତୁ ବିଛଣାର କୋଣରେ ବସିଥିବା ଜଞ୍ଜୁ ରାଜାଙ୍କ ଦାସମାନଙ୍କ ନଜରରେ ପଡ଼ିଗଲା। ସେମାନେ ତାକୁ ଧରି ମାରିଦେଲେ।