କୃଷି ଏବଂ ଦୁଗ୍ଧଜାତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଉପରେ ଆମେରିକା-ଭାରତ ବାଣିଜ୍ୟ ଚୁକ୍ତି, ଅଟକି ରହିଛି
ଏହା ଏକ ଜଣାଶୁଣା ସତ୍ୟ ଯେ ଭାରତ ଏବଂ ଭାରତୀୟ ଚାଷୀମାନେ ଜୀବିକା ନିର୍ବାହର ଏକ ଉପାୟ ଭାବରେ କୃଷି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରନ୍ତି। ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତ ଆର୍ଥିକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଫସଲ ଭାରତରେ ଚାଷ କରାଯାଏ ଏବଂ ବିଶ୍ୱ ସ୍ତରରେ ପ୍ରଥମ ଦୁଇଟି ସ୍ଥିତି ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାନ ପାଏ।
ଭାରତରେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, କେବଳ କପାକୁ ଜେନେଟିକ୍ ଇଞ୍ଜିନିୟରିଂ ଆପ୍ରାସଲ୍ କମିଟି (GEAC) ଦ୍ୱାରା ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ପରୀକ୍ଷଣ ପରେ ଅନୁମୋଦିତ କରାଯାଇଛି। ଏହା ଏକ ଅଖାଦ୍ୟ ଫସଲ ହୋଇଥିବାରୁ। ବିକଶିତ ଦେଶମାନଙ୍କ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଚାପ ସତ୍ତ୍ୱେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଫସଲକୁ ଅନୁମୋଦିତ କରାଯାଇ ନାହିଁ ଯାହା ଫଳରେ ଭାରତ ଏକ ବଡ଼ ବଜାର, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଡମ୍ପିଂ ଗ୍ରାଉଣ୍ଡ ହୋଇପାରିବ।
ଭାରତ ଭିତରେ ଖାଦ୍ୟ ସୁରକ୍ଷା ଏବଂ ପରିଷ୍କାର ପରିଚ୍ଛନ୍ନତା ପାଇଁ ଦାୟୀ FSSAI ସାମ୍ବିଧାନିକ ସଂସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ମାନବ ବ୍ୟବହାର ପାଇଁ ନିରାପଦ ଖାଦ୍ୟର ଉପଲବ୍ଧତା ସୁନିଶ୍ଚିତ କରିଛି। ଏହା ବ୍ୟତୀତ, ବାଣିଜ୍ୟ ଚୁକ୍ତିରେ ଉଲ୍ଲେଖ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଫସଲଗୁଡ଼ିକ ମୁଖ୍ୟତଃ ସୋୟାବିନ୍ ଏବଂ ମକା, ଆପଲ୍ ବ୍ୟତୀତ, ଶୁଖିଲା ଫଳ ଯାହା ଖାଦ୍ୟଯୋଗ୍ୟ ଫସଲ। ତେଣୁ, ଏଗୁଡ଼ିକୁ ଆମେରିକା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବିକଶିତ ଦେଶରୁ ଆମଦାନୀ କରିବାର ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁନାହିଁ କାରଣ ଏଗୁଡ଼ିକ ଭାରତ ସରକାରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନୁମୋଦିତ ନୁହେଁ।
ଦୁଗ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ପରିସ୍ଥିତି ଆହୁରି ଖରାପ, ଯେପରି ଆମେ ବୁଝିପାରୁଛୁ, ସେମାନଙ୍କ ପଶୁମାନେ ମାଂସ ନ ଖାଇ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଏବଂ ତେଣୁ ଏପରି କୌଣସି ଉତ୍ପାଦ ସ୍ୱୀକୃତିପ୍ରାପ୍ତ ହେବ ନାହିଁ କାରଣ ଜଣାଶୁଣା କାରଣରୁ ଭାରତକୁ ଏପରି ଉତ୍ପାଦଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ଆମଦାନୀ ଶୁଳ୍କ ହ୍ରାସ କରିବାକୁ ଅଥବା ପାରସ୍ପରିକ ଆଧାରରେ ମେଳ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିବା ଯାହା ବିଦ୍ୟମାନ ଶୁଳ୍କ ହାର ଅପେକ୍ଷା ବହୁତ କମ୍ ହେବ। ଏହା କୃଷକଙ୍କ ଆୟ ବ୍ୟୟ , ଲାଭ କ୍ଷତି ଏବଂ ପ୍ରକୃତରେ କୃଷକ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ବହୁତ କ୍ଷତି ହେବ ଏହା ବୁଝିବା ପ୍ରମୁଖତା ଯାହାର ଯାହା ୧୯୮୮ ମସିହାରୁ ଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସଂସଦ ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ଅନୁମୋଦନ ବିନା GATT ସମର୍ଥନରେ କୃଷିକୁ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା। ଏହା ଏକ ଭୁଲ୍ ଥିଲା ଯାହାର ଆଜି ମଧ୍ୟ ସୁଦୂରପ୍ରସାରୀ ପ୍ରଭାବ ପଡ଼ିଛି।
ସେହିପରି ସବସିଡିର ମୂଳ ବର୍ଷ ୧୯୮୬-୮୭ କୁ ନକାରାତ୍ମକ ପ୍ରଭାବ ସହିତ ସହମତ ହୋଇଥିଲା। ଆମେରିକା କିମ୍ବା ଯେକୌଣସି ବିକଶିତ ଦେଶର ଚାଷୀମାନଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ସଂଖ୍ୟାରେ ଭାରତୀୟ ଚାଷୀଙ୍କ ସହିତ ତୁଳନା କରିବା ବହୁତ ବିଡମ୍ବନାର ବିଷୟ ହେବ। ଭାରତରେ ୫୫% ରୁ ଅଧିକ ଚାଷୀ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ କିମ୍ବା ପରୋକ୍ଷ ଭାବରେ କୃଷି ସହିତ ଜଡିତ, ଯେତେବେଳେ ଆମେରିକାରେ ଏହି ସଂଖ୍ୟା ପ୍ରାୟ ୧% ହୋଇପାରେ। ସେହିପରି ଆମେରିକାରେ ଜଣେ ଚାଷୀଙ୍କ ଜମିର ପରିମାଣ ଭାରତରେ ୧ ହେକ୍ଟର ତୁଳନାରେ ସର୍ବନିମ୍ନ ୧୮୦ ହାସ୍ ହେବ। ଡଲାର ହିସାବରେ ପ୍ରତି ଚାଷୀଙ୍କ ପାଇଁ ସବସିଡି ଆମେରିକାରେ ୬୧,୨୮୬ ଡଲାର ହେବ, ଯାହା ଭାରତୀୟ ଚାଷୀଙ୍କ ପାଇଁ ୨୮୨ ଡଲାର ସମାନ।
ହଳଦିଆ - ବାଦାମୀ ବାକ୍ସ (ରପ୍ତାନିଯୋଗ୍ୟ ଉତ୍ପାଦ) ଏବଂ ନୀଳ ବାକ୍ସ (ଘରୋଇ ବ୍ୟବହାର ପାଇଁ) ରୁ ସବୁଜ ବାକ୍ସ (R&D) କୁ ଉତ୍ପାଦ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କରିବା ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସବସିଡି ଆବଣ୍ଟନକୁ ହଲାଇ ଦେବା ଅନ୍ୟ ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ କାରଣଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି କ୍ରସ୍ ପରାଗରଣର ବିପଦ, ଯାହା ଫଳରେ ସ୍ୱଦେଶୀ ବିହନ ଉତ୍ପାଦକମାନେ ନିଶ୍ଚିହ୍ନ ହୋଇଯିବେ।
ଆଜି ମଧ୍ୟ ଚାଷୀ ଉଚ୍ଚ MSP ହାସଲ କରିବା ପାଇଁ ନିବେଦନ କରୁଛନ୍ତି। ଏହା ବାଲିରେ WTO ବୈଠକ ସହିତ ଜଡିତ ଯେତେବେଳେ ତତ୍କାଳୀନ ମନ୍ତ୍ରୀ ଶ୍ରୀ ଆନନ୍ଦ ଶର୍ମା ସବସିଡି PEACE CLAUS?? ବୋଝ ଅଂଶ ବୃଦ୍ଧି କରିବା ସହିତ ଆପତ୍ତି କରିଥିଲେ l
ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଟ୍ରମ୍ପଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରିକଳ୍ପିତ ଆମଦାନୀ ନୀତି ଖୋଲା ରହିବା ସହିତ, ଆମେ କେବଳ କୃଷି କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆର୍ଥିକ ଭାବରେ ନଷ୍ଟ କରିବୁ ନାହିଁ, ବରଂ ସମଗ୍ର ଦେଶ ପାଇଁ ସ୍ୱ-ନିର୍ଭରଶୀଳତା ପଥରେ ଆମଦାନୀ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବା ଏକ ବଡ଼ ବିପଦ, ଯାହା ଫଳରେ ଉତ୍ପାଦନ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି (ଆମେ କୃଷି-ଜାତ ଦ୍ରବ୍ୟର ଦ୍ୱିତୀୟ ସର୍ବବୃହତ ଉତ୍ପାଦକ) ବିଶାଳ ବଫର ଷ୍ଟକ୍ ଯାହା ଆମର ବର୍ଦ୍ଧିତ ଜନସଂଖ୍ୟାକୁ ସହଜ ଉପଲବ୍ଧତା ଏବଂ ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ଗ୍ରହଣୀୟ ଗୁଣବତ୍ତା ସହିତ ଖାଦ୍ୟ ଯୋଗାଇବ। ଶ୍ରୀ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦୀଜୀ ଆମର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଭାରତ କୁ ଅଭିବୃଦ୍ଧି ପଥରେ ଅଗ୍ରସର କରାଉଛନ୍ତି ଏବଂ କୃଷି, ପ୍ରତିରକ୍ଷା, ଔଷଧ କିମ୍ବା ଭିତ୍ତିଭୂମି ଗଠନ ଯେକୌଣସି କ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରହିବା ନିୟମରେ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି। ଦେଶର ଖାଦ୍ୟ ସୁରକ୍ଷା ହେଉଛି ଦେଶର ମୁଖ୍ୟ ମୁଦ୍ରା। ଏହା କୋଭିଡ୍ ସମୟରେ ପ୍ରମାଣିତ ହୋଇଛି ଯେତେବେଳେ ସମଗ୍ର ଦେଶ ବନ୍ଦ ଥିଲା। ଅନ୍ନଦାତା ଦେଶକୁ ଖାଦ୍ୟ ସୁରକ୍ଷା ପ୍ରଦାନ କରେ। ବିହନ ହେଉଛି ଖାଦ୍ୟ ସୁରକ୍ଷାର ମୌଳିକ ଆବଶ୍ୟକତା ଯାହାକୁ ବହୁରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ କମ୍ପାନୀମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ସମର୍ପଣ କରାଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। କ୍ରସ୍ ପରାଗୀକରଣ ଆମର ଦେଶୀୟ ବିହନକୁ ନଷ୍ଟ କରିବ ଏବଂ ଚାଷୀମାନେ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମହଙ୍ଗା ବିହନ କିଣିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବେ। ଏହା ଉତ୍ପାଦନ ଖର୍ଚ୍ଚ ବୃଦ୍ଧି କରିବ।
ଆମେରିକାରରେ ଏହା କହିବାକୁ ପଡିବ ଯେ ଆମେରିକାରେ ଫାର୍ମ ବିଲ୍ ସବସିଡି ଅନେକ ଗୁଣ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି କାରଣ ସେମାନେ ସୁଚିନ୍ତିତ ଭାବରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିଛନ୍ତି।
ଲେଖକ
ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ କୃଷ୍ନବୀର୍ ଚୌଧୁରୀ
ଭାରତୀୟ କୃଷକ ସମାଜର ସଭାପତି।
ଡକ୍ଟର କ୍ରିଷ୍ଣ ବୀର ଚୌଧୁରୀ। ସେ ଭାରତୀୟ କୃଷି କ୍ଷେତ୍ରର ଜଣେ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ୟକ୍ତି, ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ କୃଷକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଲଢେଇ ପାଇଁ ଜଣାଶୁଣା।
ସେ ଭାରତୀୟ କୃଷକ ସମାଜର ସଭାପତି।
ସେ ପୂର୍ବରୁ ଭାରତୀୟ ରାଜ୍ୟ ଫାର୍ମ ନିଗମ ଏବଂ ଭାରତୀୟ ଆଖୁ ବିକାଶ ପରିଷଦ (ଭାରତ ସରକାର)ର ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ସେ ଭାରତ ସରକାରଙ୍କ MSP (ସର୍ବନିମ୍ନ ସହାୟକ ମୂଲ୍ୟ) କମିଟିର ସଦସ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି ।
ଡକ୍ଟର ଚୌଧୁରୀ "ବିକ୍ଷିତ ଭାରତ" (ବିକଶିତ ଭାରତ) ପାଇଁ କୃଷି କ୍ଷେତ୍ରକୁ ସଶକ୍ତ କରିବା ଉପରେ ତାଙ୍କର ମତାମତ ପାଇଁ ଜଣାଶୁଣା, ଚାଷୀମାନଙ୍କୁ କେବଳ ଫସଲ ଉତ୍ପାଦକ ନୁହେଁ ବରଂ କୃଷି ଉଦ୍ୟୋଗୀ ହେବା ପାଇଁ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥାନ୍ତି ।
