ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭଗବଦ୍ ଗୀତା - ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ (ଭାଗ ୨)

ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭଗବଦ୍ ଗୀତା - ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ (ଭାଗ ୨)

​ଯଜ୍ଞ ଓ ସୃଷ୍ଟି ଚକ୍ର (ଶ୍ଳୋକ ୧୦-୧୬):

ପ୍ରଜାପତି ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟି କଲେ ଯେବେ ନର,

ଯଜ୍ଞ ସାଥେ କହିଲେ ହେ ପ୍ରଜାଗଣ ଶୁଣ। (୧୦)

ଯଜ୍ଞେ ଦେବେ ତୁଷ୍ଟ ହେବେ, ତୁଷ୍ଟ ହେବ ତୁମେ,

ପରସ୍ପର ସେବାରେ ଶ୍ରେୟ ପାଇବ ଜଗତେ। (୧୧)

ଯଜ୍ଞ-ଶେଷ ଅନ୍ନ ଯେହୁ କରନ୍ତି ଭୋଜନ,

ସକଳ ପାପରୁ ସେହୁ ପାଆନ୍ତି ମୋଚନ। (୧୩)

ଅନ୍ନରୁ ପ୍ରାଣୀଏ ଜାତ, ବର୍ଷାରୁ ହୁଏ ଅନ୍ନ,

ଯଜ୍ଞରୁ ବର୍ଷା ହୁଏ, କର୍ମେ ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପନ୍ନ। (୧୪)

​ଅନାସକ୍ତି ଓ ଲୋକସଂଗ୍ରହ (ଶ୍ଳୋକ ୧୭-୨୬):

ଯେଉଁ ନର ଆତ୍ମା-ରତି ଆତ୍ମାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ,

ତା’ ପାଇଁ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନାହିଁ କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ। (୧୭)

ତେଣୁ ହେ ଅର୍ଜୁନ! କର ଅନାସକ୍ତ କର୍ମ,

କର୍ମ କଲେ ନର ପାଏ ପରମ ସଦ୍ଧର୍ମ। (୧୯)

ରାଜର୍ଷି ଜନକ କର୍ମେ ପାଇଲେ ସିଦ୍ଧିକୁ,

କର୍ମ ତୁମେ କର ଚାହିଁ ଲୋକ-ହିତକୁ। (୨୦)

ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନ ଯାହା ଆଚରନ୍ତି ଏ ସଂସାରେ,

ଅନ୍ୟମାନେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି ତା’ ପରେ। (୨୧)

​ଗୁଣ ଓ ପ୍ରକୃତି (ଶ୍ଳୋକ ୨୭-୩୫):

ପ୍ରକୃତି ଗୁଣରେ କର୍ମ ହୁଏ ସବୁଆଡ଼େ,

ଅହଙ୍କାରୀ ଭାବେ "ମୁଁ କରୁଛି" ମୋହ ଭୋଳେ। (୨୭)

ସର୍ବ କର୍ମ ମତେ ସମର୍ପଣ କରି ଦିଅ,

ମମତା ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାତିଯାଅ। (୩୦)

ଭଲ ରୂପେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ପରଧର୍ମ ଠାରୁ,

ନିଜ ଧର୍ମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଟେ ଦୋଷ ଥାଉ ପଛୁ। (୩୫)

​ପାପର କାରଣ ଓ ନିବାରଣ (ଶ୍ଳୋକ ୩୬-୪୩):

(ଅର୍ଜୁନ ପଚାରିଲେ:)

କେଉଁ ଶକ୍ତି ବଳେ ନର ପାପ କର୍ମ କରେ?

ଇଚ୍ଛା ନଥିଲେ ବି କିଏ ବଳେ ଟାଣି ନିଏ? (୩୬)

​(ଶ୍ରୀ ଭଗବାନ କହିଲେ:)

ରଜୋଗୁଣ ଜାତ ଏହି କାମ ଆଉ କ୍ରୋଧ,

ମହାପାପୀ ମହାଶତ୍ରୁ କର ଏହା ରୋଧ। (୩୭)

ଧୂଆଁରେ ଅଗ୍ନି ଓ ମଳେ ଯେହ୍ନେ ଦର୍ପଣ,

କାମନା ଦ୍ଵାରା ଜ୍ଞାନ ସେହିପରି ଆଚ୍ଛନ୍ନ। (୩୮)

ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ମନ ଓ ବୁଦ୍ଧି ତା’ର ବାସସ୍ଥଳ,

ଜ୍ଞାନକୁ ଘୋଡ଼ାଇ ମୋହେ ଦେହୀକୁ ସକଳ। (୪୦)

ଇନ୍ଦ୍ରିୟଙ୍କୁ ଜୟ କରି ପାପକୁ ବିନାଶ,

ଆତ୍ମ-ବଳେ ଜିଣି କାମ ଶତ୍ରୁ କର ଶେଷ। (୪୩)