ପତ୍ନୀର ପତ୍ର
“ମୁଁ ଜାଣିଛି, ମୁଁ ଏବେ ବହୁତ ଦିନର ଅତିଥି ନୁହେଁ। ଡାକ୍ତର କିଛି କହିନଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତୁମର ଚୁପଚାପ ନୀରସ ମୁହଁଟି ସବୁ କହିଦେଇଥିଲା।
କ୍ୟାନ୍ସର ମୋର ଶରୀରକୁ ଭଙ୍ଗିଦେଇଛି, କିନ୍ତୁ ମୋର ମନ… ଏଯାନେବେଳେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।
ମୁଁ ଜାଣିଛି, ମୋର ଚିକିତ୍ସା ପାଇଁ ତୁମେ ସବୁକିଛି ଖର୍ଚ୍ଚ କରିଦେଲା। ସେଇ ଛୋଟ ଜମାପୂଞ୍ଜି, ଆମର ସ୍ୱପ୍ନର ପ୍ଲଟ୍, ମା'ଙ୍କର ଶେଷରେ ଦିଆଥିବା ଚୂଡ଼ି — ସବୁକିଛି ମୋର ଔଷଧରେ ଘୁଲିଗଲା। ଏବଂ ତୁମେ… କେବେ କିଛି କହିନଥିଲା, କେବଳ ଚୁପଚାପ କରୁଥିଲା।”
“ତୁମେ ଭାବୁଥିଲା କି, ମୁଁ କିଛି ଜାଣିନଥିଲି?
ମୁଁ ସବୁ ଜାଣିଥିଲି, ମୋର ସହଚର।
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ରଜାଇର ଆଡରେ ଲୁଚିକି କାନ୍ଦୁଥିଲା, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ପଟିଆଇକି ମୋର ଲୁହକୁ ତକିଆରେ ଲୁଚାଇଦେଇଥିଲି।
ତୁମେ ମୋତେ ହିମ୍ମତ ଦେଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ନିଜେ ଭିତରୁ ଭାଙ୍ଗୁଥିଲା… ତଥାପି ମୋର ଭରସା ହୋଇରହିଲା।”
“ତୁମେ ମୋତେ କହିଥିଲା — ‘ତୁ ବହୁତ ଡରପୋକ’।
ଦେଖ, ଏବେ ସେଇ ଡରପୋକ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ମୃତ୍ୟୁ ସହିତ ଆଖି ମିଶାଇକି ହସୁଛି।
କାରଣ, ଏବେ ଡର ଏହାର ନୁହେଁ ଯେ ମୁଁ ଯାଉଛି — ଡର ଏହାର ଯେ ତୁମେ ମୋର ବିନା କେମିତି ରହିବା?
ଘରେ ଆସିବା, ଏବଂ ମୁଁ ମିଳିବି ନାହିଁ।
ଚାହା ଠଣ୍ଡା ହେବ, ବିଛାଣା ଠଣ୍ଡା ହେବ, ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ବେଶୀ — ତୁମର ମନ ଠଣ୍ଡା ହୋଇଯିବ।
କିନ୍ତୁ ମୋର ଗୋଟିଏ କଥା ସ୍ମରଣରେ ରଖିବା — ମୁଁ ସବୁବେଳେ ରହିବି।
ତୁମର ଅଭ୍ୟାସରେ, ତୁମର କପଡ଼ର ଭୋଲାକୁଣିରେ, ପିଲାମାନଙ୍କର ହସରେ ଏବଂ ତୁମର ସ୍ୱପ୍ନରେ।”
“ପିଲାମାନଙ୍କୁ କହିବ — ‘ମା’ ଭଗବାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇଛି କିଛି ସମୟରେ ଫେରିଆସିବ।’
କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଜାଣିଛ , ମୁଁ ଫେରିବି ନାହିଁ।
ସେହିପାଇଁ, ମୋର ଦାୟିତ୍ୱ ଏବେ ତୁମର।
ପିଲାମାନଙ୍କ ସହିତ ସହିତ, ନିଜକୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ଭାଳିବା।
ତୁମେ ସମୟରେ ଗାଧୋଇ ପଡିବ, ଖାଇବାକୁ ପଡିବ — କାରଣ ଏବେ କହିବା ପାଇଁ କେହି ନଥିବ।
ଏବେ ରୁଷିବା ଛାଡିଦିଅ, କାରଣ ମନେଇବାକୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ହିଁ ଥିଲି।
ଏବେ ଅସୁସ୍ଥ ହେବାନି, କାରଣ ମାଥାରେ ହାତ ରଖିବାକୁ ମଧ୍ୟ କେହି ନଥିବ।
ଏବଂ ହଁ, ଏବେ ଶିଶୁହୋଇଥିବା ଜିଦ୍ଧ କରିବାନି — କାରଣ ଏବେ ତୁମକୁ ଏକାକୀ ପିତା ଓ ମା’ ଦୁଇଟି ଭୂମିକା ନିଭାଇବାକୁ ପଡିବ।”
“ଆଜିରାତି ମୁଁ ତୁମର ଛାତିରେ କାନ ରଖି ସୋଇବାକୁ ଚାହୁଁଛି — ସାୟଦ୍ ଏହା ମୋର ଶେଷ ରାତି।
କାଲି ସକାଳେ ମୋର ଶ୍ୱାସ ରହିବ କି ନ ରହିବ, ସେ ଉପରୱାଲା ଜାଣନ୍ତି ।
କିନ୍ତୁ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଏହି ଶେଷ ସ୍ପର୍ଶରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ମୋର ହୃଦ୍ଗତି ଦେଇଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛି।
ଯେତେବେଳେ ବହୁତ ଏକାକୀ ଲାଗିବ, ଆକାଶକୁ ଦେଖିବ।
ମୁଁ ସେଠି ଚମକୁଥିବା ଗୋଟିଏ ତାରାରେ ତୁମକୁ ହସୁଥିବାର ବୁଲି ଦେଖୁଥିବି ।
ଏବେ ଲେଖିବାକୁ ଶକ୍ତି ନାହିଁ…
କେବଳ ତୁମର ଛାତିରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖିକି, ସେଇ ପ୍ରେମକୁ ପୁଣିଥରେ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି —
ଯାହାକୁ ଶବ୍ଦରେ କେବେ କହି ପରିନଥିଲି, କିନ୍ତୁ ଏହା ମୋର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶ୍ୱାସରେ ଜୀଇଥିଲା।”
ପତ୍ର ଶେଷ ହୋଇଗଲା… କିନ୍ତୁ ସେତିକି ଘଣ୍ଟା ସେଇ ଖାଲି ସ୍ଥାନକୁ ଦେଖୁଥିଲ, ଯେଉଁଠି କେବେ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ବସୁଥିଲେ।
ଏବେ ସେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ସ୍ମୃତି —
କିନ୍ତୁ ଏତେ ଜୀବନ୍ତ, ଯେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ପନ୍ଦନରେ ସେଇ ଆହଟ୍ ଥିଲା।
“ସତ୍ୟ ପ୍ରେମ ଶରୀର ବିୟୋଗରେ ଶେଷ ହୋଇନଥାଏ ସବୁବେଳେ ବଞ୍ଚିଥାଏ, ସେଇ ଶ୍ୱାସରେ
ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଇଟି ଆତ୍ମା ଚୁପଚାପରେ ସବୁ ପ୍ରକାଶ କରିଦିଏ ।”
