*♨️ ଆଜିର ପ୍ରେରଣାଦାୟୀ ପ୍ରସଙ୍ଗ ♨️*
*!! ଚାରି ଅଣାର ହିସାବ !!*
ବହୁ ସମୟ ପୂର୍ବର କଥା, ଚନ୍ଦନପୁରର ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରତାପୀ ଥିଲେ। ଦୂର-ଦୂରାନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କ ସମୃଦ୍ଧିର ଚର୍ଚ୍ଚା ହେଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ପ୍ରାସାଦରେ ସମସ୍ତ ସୁଖ-ସୁବିଧା ଉପଲବ୍ଧ ଥିଲା, ତଥାପି ରାଜାଙ୍କ ମନ ଭିତରୁ ଅଶାନ୍ତ ରହୁଥିଲା। ସେ ଅନେକ ବିଦ୍ଵାନଙ୍କୁ ଭେଟିଲେ, କିନ୍ତୁ କେହି ବି ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତିର ମାର୍ଗ ଦେଖାଇ ପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଦିନେ ରାଜା ବେଶ ବଦଳାଇ ନିଜ ରାଜ୍ୟ ଭ୍ରମଣରେ ବାହାରିଲେ। ବୁଲୁବୁଲୁ ସେ ଏକ କ୍ଷେତ ନିକଟ ଦେଇ ଗଲେ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ନଜର ଜଣେ ଚାଷୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ଚାଷୀଟି ଚିରା-ଫଟା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି ଗଛ ଛାଇରେ ବସି ଭୋଜନ କରୁଥିଲା।
ଚାଷୀର ପୋଷାକ ଦେଖି ରାଜାଙ୍କ ମନରେ ବିଚାର ଆସିଲା କି ସେ ତାକୁ କିଛି ସ୍ଵର୍ଣ୍ଣ ମୁଦ୍ରା ଦେଇଦେବେ, ଯାହାଫଳରେ ତା’ ଜୀବନରେ କିଛି ଖୁସି ଆସିପାରିବ।
ରାଜା ଚାଷୀ ପାଖକୁ ଯାଇ କହିଲେ- "ମୁଁ ଜଣେ ପଥିକ, ମତେ ତୁମ କ୍ଷେତରେ ଏହି ଚାରୋଟି ସ୍ଵର୍ଣ୍ଣ ମୁଦ୍ରା ପଡ଼ିଥିବାର ମିଳିଲା। ଯେହେତୁ ଏହି କ୍ଷେତ ତୁମର, ତେଣୁ ଏହି ମୁଦ୍ରାଗୁଡ଼ିକ ତୁମେ ହିଁ ରଖିନିଅ।"
ଚାଷୀ କହିଲା- "ନା ନା ସେଠ୍ ଜୀ, ଏହି ମୁଦ୍ରାଗୁଡ଼ିକ ମୋର ନୁହେଁ। ଏହାକୁ ଆପଣ ହିଁ ରଖନ୍ତୁ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଦାନ କରିଦିଅନ୍ତୁ, ମୋର ଏହାର କୌଣସି ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ।"
ଚାଷୀର ଏହି ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ରାଜାଙ୍କୁ ଅଜବ ଲାଗିଲା। ସେ କହିଲେ- "ଧନର ଆବଶ୍ୟକତା କାହାକୁ ବା ନଥାଏ? ଆପଣ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ କିପରି ମନା କରିପାରୁଛନ୍ତି?"
ଚାଷୀ କହିଲା- "ସେଠ୍ ଜୀ, ମୁଁ ଦିନକୁ ମାତ୍ର ଚାରି ଅଣା ରୋଜଗାର କରେ ଏବଂ ସେତିକିରେ ହିଁ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ରହେ।"
ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ପଚାରିଲେ- "କ’ଣ? ତୁମେ ମାତ୍ର ଚାରି ଅଣା ରୋଜଗାର କରୁଛ ଏବଂ ସେତିକିରେ ଖୁସି ଅଛ? ଏହା କିପରି ସମ୍ଭବ!"
ଚାଷୀ କହିଲା- "ସେଠ୍ ଜୀ, ପ୍ରସନ୍ନତା ଏହି କଥା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ ନାହିଁ କି ଆପଣ କେତେ ରୋଜଗାର କରୁଛନ୍ତି ବା ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ କେତେ ଧନ ଅଛି... ପ୍ରସନ୍ନତା ସେହି ଧନର ବିନିଯୋଗ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ।"
ରାଜା ପରିହାସ କରି ପଚାରିଲେ- "ତାହେଲେ ତୁମେ ଏହି ଚାରି ଅଣାରେ କ’ଣ କ’ଣ କରିଦିଅ?"
ଚାଷୀ ଯୁକ୍ତିତର୍କରେ ପଡ଼ିବାକୁ ଚାହୁଁନଥିଲା, ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲା- "ଏହି ଚାରି ଅଣାରୁ ଗୋଟିଏ ଅଣା ମୁଁ କୂଅରେ ପକାଇଦିଏ, ଦ୍ଵିତୀୟରେ ଋଣ ପରିଶୋଧ କରେ, ତୃତୀୟଟି ଉଧାର ଦିଏ ଏବଂ ଚତୁର୍ଥଟି ମାଟିରେ ପୋତିଦିଏ।"
ରାଜାଙ୍କୁ ଏହି ଉତ୍ତରର ଅର୍ଥ ବୁଝାପଡ଼ିଲା ନାହିଁ। ସେ କିଛି ପଚାରିବା ପୂର୍ବରୁ ଚାଷୀଟି ସେଠାରୁ ଚାଲିଯାଇଥିଲା। ପରଦିନ ରାଜା ଦରବାରରେ ଏହି କଥା କହିଲେ, କିନ୍ତୁ କେହି ବି ସନ୍ତୋଷଜନକ ଉତ୍ତର ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ଶେଷରେ ସେହି ଚାଷୀକୁ ଦରବାରକୁ ଡକାଗଲା।
ରାଜା ଚାଷୀକୁ ସମ୍ମାନର ସହ ବସାଇ ପଚାରିଲେ- "ମୁଁ ତୁମ ଉତ୍ତରରେ ପ୍ରଭାବିତ, କିନ୍ତୁ ସେହି ଚାରି ଅଣାର ହିସାବ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।"
ଚାଷୀ ବିନମ୍ରତାର ସହ କହିଲା- "ହଜୁର!
*୧. ଗୋଟିଏ ଅଣା କୂଅରେ ପକାଏ:* ଅର୍ଥାତ୍ ନିଜ ପରିବାରର ଭରଣପୋଷଣରେ ଖର୍ଚ୍ଚ କରେ।
*୨. ଦ୍ଵିତୀୟଟିରେ ଋଣ ପରିଶୋଧ କରେ:* ଅର୍ଥାତ୍ ମୋର ବୃଦ୍ଧ ପିତାମାତାଙ୍କ ସେବାରେ ଲଗାଏ (ଯେଉଁମାନେ ମତେ ପାଳିଛନ୍ତି)।
*୩. ତୃତୀୟଟି ଉଧାର ଦିଏ:* ଅର୍ଥାତ୍ ମୋ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ଶିକ୍ଷାଦୀକ୍ଷାରେ ଲଗାଏ (ଯେଉଁମାନେ ଭବିଷ୍ୟତରେ ମୋର ସହାରା ହେବେ)।
*୪. ଚତୁର୍ଥଟି ମାଟିରେ ପୋତିଦିଏ:* ଅର୍ଥାତ୍ ମୁଁ କିଛି ସଞ୍ଚୟ କରେ, ଯାହାଫଳରେ ବିପଦ ସମୟରେ କାହାକୁ ମାଗିବାକୁ ନପଡ଼େ ଏବଂ ଧାର୍ମିକ କିମ୍ବା ସାମାଜିକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲଗାଇପାରିବି।"
ରାଜାଙ୍କୁ ନିଜ ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ମିଳିଗଲା। ସେ ବୁଝିଗଲେ କି ପ୍ରସନ୍ନ ରହିବା ପାଇଁ ଧନର ପରିମାଣ ନୁହେଁ, ବରଂ ଧନର ସଠିକ୍ ବିନିଯୋଗ ଜରୁରୀ।
*ଶିକ୍ଷା:*
ଆମକୁ ନିଜର ଆୟ ଏବଂ ତା’ର ବ୍ୟବହାର ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଜୀବନରେ ସନ୍ତୁଳନ ରହିଲେ ହିଁ ମଣିଷ ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହିପାରିବ।
*ସଦାସର୍ବଦା ପ୍ରସନ୍ନ ରୁହନ୍ତୁ - ଯାହା ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛି, ତାହା ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଅଟେ।*
*ଯାହାର ମନ ମସ୍ତ ଅଛି - ତା’ ପାଖରେ ସମସ୍ତ ଅଛି।।*
No comments:
Post a Comment