ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତପ୍ରଥମ ସ୍କନ୍ଧ — ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଅବତାର ଚରିତ

ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ
ପ୍ରଥମ ସ୍କନ୍ଧ — ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ
ଅବତାର ଚରିତ

ସୂତ ଉବାଚ

ସୂତ କହନ୍ତି ଶୁଦ୍ଧ ଚିତ୍ତେ ।
ହରଷେ ମୁନିଙ୍କ ଅଗ୍ରତେ ॥
ଶୁଣ ସକଳ ମୁନିଜନେ ।
ହରିଚରିତ ସାବଧାନେ ॥
ସୃଷ୍ଟିର କାଳେ ସେ ମୁରାରି ।
ମହାପୁରୁଷ ରୂପ ଧରି ॥
ମହତ ଆଦି ଅଙ୍ଗେ ମିଶି ।
ବିରାଟ ରୂପେ ବ୍ରହ୍ମରାଶି ॥
କଳା ବହଇ ଷଡ଼ଦଶ ।
ଅନାଦି-ପରମ-ପୁରୁଷ ॥
ବୁଦ୍ଧି ଚେତନା ଅହଙ୍କାର ।
ମନ ଅନ୍ତରୀକ୍ଷ ସମୀର ॥
ଅନଳ ଜଳ ବସୁମତୀ ।
ବୁଦ୍ଧି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଯାହା ଚିନ୍ତି ॥
ଜୀବ ପରମ ଏ ଷୋଡ଼ଶ ।
ଏ ଆଦି ସୃଷ୍ଟି ଉପଦେଶ ॥
ସେ ସୃଷ୍ଟିସର୍ଗ ଇଚ୍ଛା କରି ।
ଜଳେ ଯୋଗନିଦ୍ରା ବିସ୍ତାରି ॥
ତା ନାଭିକମଳୁ କମଳ ।
ପ୍ରକାଶି ଆଚ୍ଛାଦିଲା ଜଳ ॥
ବ୍ରହ୍ମା ହୋଇଲା ତହୁଁ ଜାତ ।
ଯେ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କର ନାଥ ॥
ତାର ଶରୀରୁ ସୃଷ୍ଟ ଲୋକ ।
ବିସ୍ତାର ହୋଇଲା ଅନେକ ॥
ସେ ଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ତ୍ୱ ବିଷ୍ଣୁ ରୂପ ।
ଯାହା ଭିଆଣ ମାୟାକଳ୍ପ ॥
ଜ୍ଞାନଚକ୍ଷୁର ଦ୍ୱାରେ ଭରି ।
ଯେ ରୂପ ଦେଖେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ॥
ସହସ୍ର ପାଦ ଉରୁ ଭୁଜ ।
ଶିର ବଦନ ନାସା ତେଜ ॥
ସହସ୍ର ଲୋଚନ ଶ୍ରବଣ ।
ବସନ କୁଳ ଭୂଷଣ ॥
ମଣି କଙ୍କଣ ଝଟକନ୍ତି ।
ଦିଶଇ ଅତି ରୂପ କାନ୍ତି ॥
ଏ ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟେ ମାୟାଧର ।
କରଇ ଯେତେ ଅବତାର ॥
ତାହାଙ୍କ ମୂଳବୀଜ ଏହି ।
ଜଗତେ ବ୍ରହ୍ମା ସେ ବୋଲାଇ ॥
ଯାହାର ଅଂଶାଅଂଶ ବଳେ ।
ଗଗନ ପୃଥିବୀ ପାତାଳେ ॥
ଦେବ ମନୁଷ୍ୟ ପଶୁ ଆଦି ।
ନିଗମ ଗୋଚରେ ସମ୍ପାଦି ॥
ପ୍ରଥମେ କୁମାର ରୂପେ ସେ ।
ସୃଷ୍ଟି ଉଦୟ ଉପଦେଶେ ॥
ଦୁସ୍ତର ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟବ୍ରତେ ।
ତପ ସାଧିଲା ଦୃଢ଼ଚିତ୍ତେ ॥
ଦ୍ୱିତୀୟେ ସୃଷ୍ଟିର ଆଗମେ ।
ସାଧିଲା ଯଜ୍ଞେଶ୍ୱର ନାମେ ॥
ପୂର୍ବ ପ୍ରଳୟକାଳ ବେଳେ ।
ମହୀ ଯେ ଥିଲା ରସାତଳେ ॥
ତାର ଉଦ୍ଧାରେ ନରହରି ।
ତକ୍ଷଣେ କୋଳରୂପ ଧରି ॥
ଉଦ୍ଧରି ଜଳେ ବସାଇଲା ।
ବରାହକଳ୍ପ ବୋଲାଇଲା ॥
ତୃତୀୟେ ଋଷିସର୍ଗେ ହରି ।
ନାରଦ ମୁନି ରୂପ ଧରି ॥
କୃଷ୍ଣଭକତ ଜନହିତ ।
ନିଷ୍କାମ ଶାସ୍ତ୍ର କଲେ ଉକ୍ତ ॥
ଚତୁର୍ଥେ ଜନ୍ମ ଧର୍ମକଳା ।
ଦେବ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟେ କର୍ମ କଲା ॥

ସେ ରୂପ ନର ନାରାୟଣ ।
ସୃଜିଲେ ଧର୍ମ ଆଚରଣ ॥
ତପ ସାଧିଲେ ଦୃଢ଼ଚିତ୍ତେ ।
ସୃଷ୍ଟିକଳ୍ପନା ଅଭିମତେ ॥
ପଞ୍ଚମେ ସିଦ୍ଧ ଅବତାରେ ।
ଜନ୍ମିଲେ କର୍ଦ୍ଦମର ଘରେ ॥
ନାମେ ସେ କପିଳ ବୋଲାଇ ।
ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ କହି ॥
ଷଷ୍ଠେ ସେ ଅତ୍ରିପୁତ୍ର ହୋଇ ।
ଅନସୂୟାଙ୍କ ମାତା ପାଇ ॥
ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଆଦି ଦୈତ୍ୟଗଣେ ।
ଜ୍ଞାନ କହିଲେ ଜଣେ ଜଣେ ॥
ସପ୍ତମସର୍ଗେ ନରହରି ।
ଆକୂତି ଗର୍ଭେ ଅବତରି ॥
ଅନେକ ଜ୍ଞାନଶାସ୍ତ୍ର କଲେ ।
ସ୍ୱାୟମ୍ବୁ ମନ୍ୱନ୍ତ୍ର ପାଳିଲେ ॥
ଅଷ୍ଟମେ ନାଭିଗୃହେ ଜାତ ।
ଋଷଭ ମେରୁଦେବୀ ସୁତ ॥
ଅତି କଠୋର ତପ କଲେ ।
ଜ୍ଞାନୀଙ୍କି ପଥ ଦେଖାଇଲେ ॥
ନବମେ ପୃଥୁ ରୂପ ଧରି ।
ବଳେ ଦୁହିଁଲେ ବସୁନ୍ଧରୀ ॥
କ୍ଷୀରେ ଧରଣୀ କଲେ ସମ ।
ନାମ ବହିଲେ ଉଶମ ॥
ଦଶମେ ମତ୍ସ୍ୟରୂପ ହୋଇ ।
ନାବ ପ୍ରଳୟ ଜଳେ ବାହି ॥
ପ୍ରଳୟ ଜଳେ ବିହରିଲେ ।
ରବିର ବଂଶକୁ ରଖିଲେ ॥
ଏକାଦଶରେ ଚକ୍ରଧର ।
ଯେ ରୂପେ ଜନ ଉପକାର ॥
ଇନ୍ଦ୍ରର ଅର୍ଥେ ଦେବାସୁରେ ।
କ୍ଷୀରସମୁଦ୍ର ମନ୍ଥିବାରେ ॥
କପଟେ କୂର୍ମ ରୂପ ହୋଇ ।
ମନ୍ଦରଗିରି ପୃଷ୍ଠେ ବହି ॥
ଦ୍ୱାଦଶସର୍ଗେ ବିଶ୍ୱକଳ୍ପେ ।
ଜନ୍ମିଲେ ଧନ୍ୱନ୍ତରୀ ରୂପେ ॥
ଅମୃତ କ୍ଷୀରାର୍ଣ୍ଣବୁ ଆଣି ।
ଦେବଙ୍କୁ ପିଆଇଲେ ପୁଣି ॥
ମୋହିନୀ ରୂପେ ତ୍ରୟୋଦଶେ ।
ଶଙ୍କର ମୋହେ କାମବଶେ ॥
ଚତୁରଦଶେ ସିଂହବପୁ ।
ବିଦାରେ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ॥
ବାମନ ରୂପେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶେ ।
ବଳିକି ଛଳିଲେ ବିଶ୍ୱାସେ ॥
ଷୋଡ଼ଶ ଅବତାରେ ହରି ।
ପରଶୁରାମ ରୂପ ଧରି ॥
ପିତାବଧରେ ଅହଙ୍କାରେ ।
ଧରଣୀ ଏକବିଂଶ ବାରେ ॥
ଭ୍ରମିଲେ ମହାକୋପାନଳେ ।
ରାଜାଙ୍କୁ ଧରି ବାହୁବଳେ ॥
ଦୁଷ୍ଟକ୍ଷତ୍ରିୟ କାଟି ମୁଣ୍ତ ।
ରୁଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣକରି କୁଣ୍ତ ॥
ତର୍ପଣ କଲେ ପିତୃଗଣେ ।
ତପେ ରହିଲେ ଘୋରବନେ ॥
ସପତଦଶେ ଦେବ କାର୍ଯ୍ୟେ ।
ଜନ୍ମିଲେ ପରାଶର ବୀର୍ଯ୍ୟେ ॥
ନିଗମ ବୃକ୍ଷ ଥିଲା ଏକା ।
ବିଚାରି କଲେ ଶତେଶାଖା ॥
ପ୍ରାଣୀଙ୍କି ଦେଖି ଅଳ୍ପବୁଦ୍ଧି ।
ଯେ ଧର୍ମ ସଂସାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ॥

୬୧. ସେ ପୁଣି ଦିବାକର-ବଂଶେ ।

ଶ୍ରୀରାମଚନ୍ଦ୍ର ଅଷ୍ଟାଦଶେ ॥

୬୨. ଜଳଧି ବାନ୍ଧି ସୀତା ଛଳେ ।

ଲଙ୍କା ଧ୍ୱଂସିଲେ ଭୁଜବଳେ ॥

୬୩. ରାବଣ ମାରି ଦେବରାଜ ।

ଭଲେ ସମ୍ପାଦି ଦେବ କାର୍ଯ୍ୟ ॥

୬୪. ଊନବିଂଶତି ରୂପେ ହରି ।

ଯାଦବବଂଶେ ଅବତରି ॥

୬୫. କୃଷ୍ଣ ସ୍ୱରୂପେ ରାମ ତୁଲେ ।

ଅବନୀ ଭାରା ଉଶ୍ୱାସିଲେ ॥

୬୬. କଳି ଆଗମେ ଭାବଗ୍ରାହୀ ।

ପାଷା-ଜନ-ମନ ମୋହି ॥

୬୭. ବୁଦ୍ଧ ସ୍ୱରୂପ ଅବତାରେ ।

ଜନ୍ମିବେ କୀକଟ ନଗରେ ॥

୬୮. ଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟେ ଭଗବାନ ।

ମୋହିବେ ଅସୁରଙ୍କ ମନ ॥

୬୯. ଏମନ୍ତେ ଜନ୍ମ ଏକବିଂଶ ।

ସୁଜନ ହିତେ ହୃଷୀକେଶ ॥

୭୦. ସେ ପୁଣି କଳିଯୁଗ ଅନ୍ତେ ।

ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବେ ଜଗତେ ॥

୭୧. ନିର୍ଦ୍ଦୟ-ହୃଦେ ପ୍ରଜାମାରି ।

ଧନ ଜୀବନ ନ୍ୟନ୍ତି ହରି ॥

୭୨. ସେ କାଳେ ବିଷ୍ଣୁଯଶା ଘରେ ।

ଜନ୍ମିବେ କଳ୍କି-ଅବତାରେ ॥

୭୩. ମନହୁଁ ବେଗ ବଳବନ୍ତ ।

ଅଶ୍ୱ ଆରୋହି ଜଗନ୍ନାଥ ॥

୭୪. ସୁନନ୍ଦ-ଖଡ୍ଗ କରେ ଧରି ।

ଦୁଷ୍ଟରାଜାଙ୍କୁ ବେଗେ ମାରି ॥

୭୫. ଅଳପ ରାଜା-ଜନ-ଦେଶ ।

ଦୟାରେ କରିଣ ଆଶ୍ୱାସ ॥

୭୬. ସେ ସତ୍ୟନିଧି ମାୟାଧର ।

ଅଶେଷ କରେ ଅବତାର ॥

୭୭. ଯଥା ଜୀମୂତ ବୃଷ୍ଟି ଜଳେ ।

ସହସ୍ର ନଦୀ ମହୀତଳେ ॥

୭୮. ଋଷି ଦେବତା ମନୁରାଜା ।

ଯେ ମନୁ ପୁତ୍ରେ ମହାତେଜା ॥

୭୯. ଏ ଆଦି ଯେତେ ପ୍ରଜାପତି ।

କୃଷ୍ଣର ଅଂଶେ ଜାତ ହୋନ୍ତି ॥

୮୦. କେ ଅଂଶ କେବା କଳା ହୋଇ ।

ବିଭୂତି ଗୁଣେ କେ ଜନ୍ମଇ ॥

୮୧. ସକଳ ଅବତାର ସାର ।

କି ଅବା ଦେବା ପଟାନ୍ତର ॥

୮୨. ନୀଳ ଜୀମୂତ ଚକ୍ରଧର ।

ସ୍ୱୟଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅବତାର ॥

୮୩. ଏମନ୍ତେ ନାନାରୂପ ଧରି ।

ସଂସାରେ ରମେ ନରହରି ॥

୮୪. ଦୁଷ୍ଟର ତେଜ ତେଜେ ହରି ।

ସଂସାରେ ଖେଳଇ ମୁରାରି ॥

୮୫. କୃଷ୍ଣର ଜନ୍ମ-କର୍ମ ବାଣୀ ।

ଯେ ଏହା କର୍ଣ୍ଣପଥେ ଶୁଣି ॥

୮୬. ରାତ୍ର ଦିବସ ମଧ୍ୟେ ଯେବେ ।

କାଳ ବଞ୍ଚଇ କୃଷ୍ଣଭାବେ ॥

୮୭. ସେ ଦୁଃଖ-ସଙ୍କଟୁ ତରନ୍ତି ।

ଜନ୍ମ ମରଣେ ନାହିଁ ଭ୍ରାନ୍ତି ॥

୮୮. ଏମନ୍ତେ ନାନାରୂପ ଯେତେ ।

ବିଷ୍ଣୁ ଧରନ୍ତି ଏ ଜଗତେ ॥

୮୯. ସ୍ୱଭାବେ ରୂପ ଯାର ନାହିଁ ।

ନିର୍ଲେପ ନିରଞ୍ଜନ ସେହି ॥

୯୦. ମାୟାର ଗୁଣେ ବିରଚିତ ।

ମହତ ଆଦିରୁ ସମ୍ଭୂତ ॥

୯୧. ଯେମନ୍ତେ ମେଘ ଶୂନ୍ୟେ ଥାନ୍ତି ।

ପବନ ବଳେ ସେ ଉଡ଼ନ୍ତି ॥

୯୨. ପାର୍ଥିବ ରେଣୁଏ ଯେମନ୍ତେ ।

ଉଡ଼ନ୍ତି ପବନ ବିଘାତେ ॥

୯୩. ଆକାଶ ଧୂସର ଦିଶଇ ।

ନାନା ବର୍ଣ୍ଣରେ ଆଭାସଇ ॥

୯୪. ତାହାକୁ ଦୃଷ୍ଟିଭେଦେ ଦେଖି ।

ଯେ ସତ୍ୟ ପ୍ରାୟେ ଉପଲକ୍ଷି ॥

୯୫. ସେ ରୂପେ ଆତ୍ମାରେ ଶରୀର ।

କଳ୍ପନା କରନ୍ତି ଯେ ନର ॥

୯୬. ତାହାଙ୍କୁ ବୋଲି ଜ୍ଞାନହୀନ ।

ଏବେ ହୋ ମୁନିଗଣେ ଶୁଣ ॥

୯୭. ସ୍ୱଭାବେ ଦୃଶ୍ୟବସ୍ତୁ ନୋହେ ।

ଗୁଣ ଆବୋରି ଦେହ ବହେ ॥

୯୮. ଏଣୁ ସେ ଜୀବ ରୂପ ବହି ।

ଜନ୍ମ-ମରଣ ପଥେ ଥାଇ ॥

୯୯. ସମ ଅସମ ରୂପ ଯେତେ ।

ସମ୍ଭବେ ବିଷ୍ଣୁ-ମାୟା-ଗ୍ରସ୍ତେ ॥
୧୦୦. ଆତ୍ମାରେ କଳ୍ପିତ ଈଶ୍ୱର ।
ଏ ତତ୍ତ୍ୱେ ବ୍ରହ୍ମର ବିଚାର ॥
୧୦୧. ମାୟା ମିଶ୍ରିତ ମତି ଯେବେ ।
ନିରସ୍ତ ହୋଇ ଜ୍ଞାନ ଭାବେ ॥
୧୦୨. ତେବେ ଆତ୍ମାରେ ଆତ୍ମା ଦେଖି ।
ନିର୍ମଳ ମହିମା ନିରେଖି ॥
୧୦୩. ଏ ମାୟା ଈଶ୍ୱରୁ ପ୍ରକାଶ ।
ଯେବେ ସେ ହୁଅଇ ବିନାଶ ॥
୧୦୪. ପରମାନନ୍ଦ ରୂପେ ଚିତ୍ତ ।
ତେବେ ସେ ହୁଅଇ ଭାବିତ ॥
୧୦୫. ତହୁଁ ସମ୍ପନ୍ନ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନ ।
ଜାଣଇ ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀଜନ ॥
୧୦୬. ଏମନ୍ତେ ଜନ୍ମକର୍ମ ଯେତେ ।
ବିଚାର କରି ବେଦପଥେ ॥
୧୦୭. ବୋଲନ୍ତି ଯେତେ ମୁନିଜନେ ।
ଏ ତ ନ ଘଟେ ଅନୁମାନେ ॥
୧୦୮. ସ୍ୱଭାବେ ଯାର ଜନ୍ମ ନାହିଁ ।
ବିଚାର କରିବ ତା କେହି ॥
୧୦୯. ଅମୋଘ-ଲୀଳା ନରହରି ।
ଆତ୍ମାରେ ବିଶ୍ୱମାୟା କରି ॥
୧୧୦. ବ୍ରହ୍ମା ସୃଜଇ ପାଳଇ ।
ଅନ୍ତେ ଆପଣେ ସଂହାରଇ ॥
୧୧୧. ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟେ ଆତ୍ମତନ୍ତ୍ରେ ।
ଷଡ଼୍ ବର୍ଗେ ଭୋଗ କରେ ନିତ୍ୟେ ॥
୧୧୨. ଏଣୁ ଈଶ୍ୱର ସେ ବୋଲାଇ ।
କିବା ଉପମା ଦେବି ମୁହିଁ ॥
୧୧୩. ଈଶ୍ୱର-ଲୀଳା-କର୍ମ ଯେତେ ।
କେ ଜାଣି ପାରେ ତର୍କମତେ ॥
୧୧୪. ଏହାର ଅଛି ଯେତେ ନାମ ।
ସ୍ୱଭାବେ ଯେତେ ଗୁଣଗ୍ରାମ ॥
୧୧୫. ଅଜ୍ଞାନେ କେ ଜାଣିବ ତାହା ।
ଦୁରଧିଗମ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ ମାୟା ॥
୧୧୬. ନଟ ଯେସନେ ମାୟା କରି ।
ମୋହଇ କୁହୁକ ବିସ୍ତାରି ॥
୧୧୭. ସେ ଚକ୍ର ପାଣିର ଚରିତ ।
କେ ଜାଣି ପାରେ ତ୍ରିଜଗତ ॥
୧୧୮. ଏ କାଳଚକ୍ର ଯାର ହସ୍ତେ ।
କେ ଯାଇ ପାରେ ତାର ପଥେ ॥
୧୧୯. ସେ ହରି ପାଦପଦ୍ମଗନ୍ଧ ।
ଯେ ନିତ୍ୟେ ପିବେ ମକରନ୍ଦ ॥
୧୨୦. ଧନ୍ୟ ଜୀବନ ତାହାଙ୍କର ।
ଯେ ହରିଚରଣେ କିଙ୍କର ॥
୧୨୧. ସର୍ବ ଆତ୍ମାକୁ ଆତ୍ମଭାବେ ।
ଭଜନ୍ତି ନିତ୍ୟେ ବାସୁଦେବେ ॥
୧୨୨. ଏମନ୍ତ ଭାବେ ଯେ ଭଜଇ ।
ଏ ମାୟା ତାକୁ ନ ଲାଗଇ ॥
୧୨୩. ଏ ଯେ ପୁରାଣ ଭାଗବତ ।
ନିର୍ମଳପଦ ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱ ॥
୧୨୪. କୃଷ୍ଣଚରିତ ପରଶଂସି ।
ପ୍ରକାଶ କଲେ ବ୍ରହ୍ମଋଷି ॥
୧୨୫. ଜୀବର ମୋକ୍ଷଫଳ ଅର୍ଥେ ।
ଧନ୍ୟ ମଙ୍ଗଳ ଏ ଜଗତେ ॥
୧୨୬. ସର୍ବ-ନିଗମ ଇତିହାସେ ।
ସାର ଉଦ୍ଧାରି ମନତୋଷେ ॥
୧୨୭. ଆତ୍ମଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ମଧ୍ୟେ ବର ।
ଯେ ଶୁକରୂପେ ଅବତାର ॥
୧୨୮. ତାହାଙ୍କୁ ଭାଗବତ ଦୀକ୍ଷା ।
ଦେଇ କହିଲେ ଆତ୍ମଶିକ୍ଷା ॥
୧୨୯. ସେ ପୁଣି ପରୀକ୍ଷିତ ଆଗେ ।
କହିଲେ ଆତ୍ମ-ଅନୁରାଗେ ॥
୧୩୦. ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶାପେ ସେ ବିକଳେ ।
ନିବାସ କରି ଗଙ୍ଗାକୂଳେ ॥
୧୩୧. ପରମ-ଋଷି ମେଳେ ଥାଇ ।
କୃଷ୍ଣଚରଣେ ମନ ଦେଇ ॥
୧୩୨. ଏ ଭାଗବତ-ରସ ଶୁଣି ।
ତରିଲା ଭବ-ତରଙ୍ଗିଣୀ ॥
୧୩୩. ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଗଲେ ନିଜଧାମ ।
ସଙ୍ଗତେ ଘେନି ଜ୍ଞାନ ଧର୍ମ ॥
୧୩୪. ଏ କଳିଯୁଗେ ଯେତେ ନରେ ।
ପଡ଼ିବେ ମାୟା ଅନ୍ଧକାରେ ॥
୧୩୫. ତାହାଙ୍କୁ ତପନ ଉଦିତ ।
ହୋଇବ ଭାବେ ଭାଗବତ ॥
୧୩୬. ରାଜା ସଙ୍ଗତେ ଗଙ୍ଗାତଟେ ।
ଅନେକ ଋଷିଙ୍କ ନିକଟେ ॥
୧୩୭. ଏ ଭାଗବତ ତତ୍ତ୍ୱବାଣୀ ।
ଶୁକମୁନିଙ୍କ ମୁଖୁ ଶୁଣି ॥
୧୩୮. ଜାଣିଲି ଶୁକ ଅନୁରାଗେ ।
ଏବେ କହିବା ତୁମ୍ଭ ଆଗେ ॥
ଏ ଭାବେ ଚିନ୍ତି ନରହରି ।
ଘୋର ସଂସାରୁ ଯିବା ତରି ॥
ବୋଲଇ ଦାସ ଜଗନ୍ନାଥ ।
ସୁଜନ-ହିତେ ଭାଗବତ ॥
ଇତି ଶ୍ରୀମଦ୍‌ଭାଗବତେ ମହାପୁରାଣେ ପାରମହଂସ୍ୟାଂ ସଂହିତାୟାଂ ପ୍ରଥମସ୍କନ୍ଧେ ନୈମିଷୀୟୋପାଖ୍ୟାନେ ତୃତୀୟୋଽଧ୍ୟାୟଃ ॥
ଜୟ ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥ