ଆଖି ଭରି ଗଲା ଭଳିଆ ଏକ କାହାଣୀ

ଆଖି ଭରି ଗଲା ଭଳିଆ ଏକ କାହାଣୀ...

ଏକଦା ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ଡାକବାବୁ ଏକ ଘର ଦ୍ୱାରରେ ଖଟ୍ ଖଟ୍ କରି କହିଲେ, "ଚିଠି ଆସିଛି, ନିଅନ୍ତୁ।"

ସେହି କଥା ଶୁଣି ତୁରନ୍ତ ଭିତରରୁ ଝିଅଟିଏର ସ୍ଵର ଆସିଲା, "ମୁଁ ଆସୁଛି... ଅପେକ୍ଷା କର।"

କିନ୍ତୁ ପ୍ରାୟ ପାଞ୍ଚ ମିନିଟ୍ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେହି ନ ଆସିବାରୁ ଡାକବାବୁ ପୁନର୍ବାର କହିଲେ, "ଆରେ, କେହି ଅଛନ୍ତି କି? ଆପଣଙ୍କ ଚିଠି ନିଅନ୍ତୁ... ମୋର ଆଉ ଅନେକ ଘରେ ଯିବାକୁ ଅଛି... ମୁଁ ବେଶୀ ଅପେକ୍ଷା କରିପାରିବି ନାହିଁ..."

ଝିଅଟିର ସ୍ଵର ପୁନର୍ବାର ଆସିଲା, "ଡାକବାବୁ କାକା, ଯଦି ଆପଣଙ୍କୁ ଜଲ୍ଦି ଅଛି, ତେବେ ଦ୍ଵାର ତଳେ ଥିବା ଫାଟକ ମଧ୍ୟରେ ଚିଠିଟି ଭିତରକୁ ଠେଲି ଦିଅନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆସୁଛି, ଆଉ କିଛି ସମୟ ଲାଗିବ।"

ଏଥର ବୃଦ୍ଧ ଡାକବାବୁ ଚିଡ଼ିଚିଡ଼ା ହୋଇ କହିଲେ, "ନା, ମୁଁ ଠିଆ ହୋଇଛି। ଏହା ରେଜିଷ୍ଟର୍ଡ ଚିଠି, କାହାର ହସ୍ତାକ୍ଷର ଦରକାର।"

ପ୍ରାୟ ଦଶ ମିନିଟ୍ ପରେ କବାଟ ଖୁଲିଲା।

ଡାକବାବୁ ଏହି ବିଳମ୍ବ ପାଇଁ ବହୁତ ଚିଡ଼ିଚିଡ଼ା ହୋଇଥିଲେ, ଏବେ ସେ ଝିଅଟିକୁ ଗାଳି ଦେବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କବାଟ ଖୋଲିବା ସହିତ ସେ ଚକିତ ହୋଇଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଆଖି ବିସ୍ଫାରିତ ହୋଇରହିଲା। ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ କ୍ରୋଧ ଏକ ପଳରେ ଉଭେଇଗଲା।

ତାଙ୍କ ସାମନାରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲା ଏକ ଛୋଟ ଶାରୀରିକ ଅକ୍ଷମ ଝିଅ, ଯାହାର ଗୋଟିଏ ଗୋଡ଼ ନଥିଲା।

ଝିଅଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସରଳତା ର ସହିତ ଡାକବାବୁଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ହାତ ବଢ଼ାଇ କହିଲା, "ମୋ ଚିଠିଟି ଦିଅନ୍ତୁ..."

ଡାକବାବୁ ନୀରବରେ ଡାକଟି ଦେଇ ତା ହସ୍ତାକ୍ଷର ନେଇ ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ।

ସେହି ଶାରୀରିକ ଅକ୍ଷମ ଝିଅଟି ଅଧିକାଂଶ ସମୟ ଘରେ ଏକାକି ରହୁଥିଲା। ତା ମା' ଏହି ଦୁନିଆରେ ନଥିଲେ ଏବଂ ବାପା କାମର ଅନ୍ୱେଷଣ ରେ ବାହାରେ ଆସଯାଆ କରୁଥିଲେ।

ଝିଅଟିକୁ ଯତ୍ନ ନେବା ପାଇଁ ଜଣେ ଘରୋଇ ସେବିକା ସକାଳ-ସନ୍ଧ୍ୟା ତା ସାଙ୍ଗରେ ରହୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ପରିସ୍ଥିତି ଯୋଗୁଁ ଦିନସାରା ସେ ଘରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକାକି ରହୁଥିଲା।

ସମୟ କଟିଗଲା।

ମାସ, ଦୁଇ ମାସରେ ଯେତେବେଳେ ଝିଅଟିପାଇଁ  କୌଣସି ଚିଠି ଆସୁଥିଲା, ଡାକବାବୁ ଗୋଟାଏ ଡାକ ଦେଉଥିଲେ ଏବଂ ଯେବେ ସୁଦ୍ଧା ସେ ଝିଅଟି କବାଟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନଆସେ, ସେବେ ସୁଦ୍ଧା ଡାକବାବୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟର ସହିତ କବାଟ ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇରହୁଥିଲେ।

ଧୀରେ ଧୀରେ ଦିନଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ଆତ୍ମୀୟତା ଏବଂ ଭାବନାତ୍ମକ ଲଗାବ ବଢ଼ିଲା।

ଏକଦିନ ଝିଅଟି ଡାକବାବୁଙ୍କୁ ବହୁତ ଗଭୀରତାର ସହିତ ଦେଖିଲା ଏବଂ ଦେଖିଲା ଯେ ଡାକବାବୁଙ୍କ ପାଦରେ ଯୁତା ନାହିଁ। ସେ ସବୁବେଳେ ଖାଲିପାଦେ ହିଁ ଚିଠି ଦେବାକୁ ଆସୁଥିଲେ।

ବର୍ଷା ଋତୁ ଆସିଲା।

ତା'ପରେ ଏକଦିନ ଯେତେବେଳେ ଡାକବାବୁ ଡାକ ଦେଇ ଚାଲିଗଲେ, ସେତେବେଳେ ଝିଅଟି, ଯେଉଁଠାରେ ଓଦା ମାଟିରେ ଡାକବାବୁଙ୍କ ପାଦ ଚିହ୍ନ ପଡ଼ିଥିଲା, ସେହିଠାରେ କାଗଜ ରଖି ସେହି ପାଦଗୁଡ଼ିକର ଚିତ୍ର ଉତାରିନେଲା।

ପରଦିନ ସେ ନିଜ ଘରେ କାମ କରୁଥିବା ସେବିକାଠାରୁ ସେହି ମାପର ଯୁତା ଆଣାଇ ଘରେ ରଖିଦେଲା।

ଯେତେବେଳେ ଦୀପାବଳି ଆସୁଥିଲା, ତା'ପୂର୍ବରୁ ଡାକବାବୁ ଗଳି ର ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କଠାରୁ ପର୍ବ ଉପଲକ୍ଷେ ବକ୍ସିସ୍ (ଉପହାର) ମାଗିଲେ।

କିନ୍ତୁ ସେହି ଛୋଟ ଝିଅଟି ବିଷୟରେ ସେ ଭାବିଲେ ଯେ ଏକ ଛୋଟ ପିଲାଠାରୁ ଉପହାର ମାଗିବା ଠିକ୍ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଗଳିରେ ଆସିଛି, ତେଣୁ ତାକୁ ଦେଖା କରିଦେବି।

ସେହି ସହିତ ଡାକବାବୁ ଏହା ମଧ୍ୟ ଭାବିଲେ ଯେ ପର୍ବର ସମୟରେ ଛୋଟ ପିଲାଟିଏକୁ ଖାଲିହାତେ ଭେଟିବା ଠିକ୍ ହେବ ନାହିଁ। ବହୁତ ଭାବିଚିନ୍ତି ସେ ଝିଅଟିପାଇଁ ପାଞ୍ଚ ଟଙ୍କାର ଚକୋଲେଟ୍ କିଣିଲେ।

ତା'ପରେ ସେ ଝିଅଟିର ଘର ଦରଜାରେ ଖଟ୍ ଖଟ୍ କଲେ।

ଭିତରରୁ ପ୍ରଶ୍ନ ଆସିଲା, "କିଏ?"

"ମୁଁ, ଗୁଡ଼ିଆ... ତମର ଡାକବାବୁ କାକା," ଉତ୍ତର ମିଳିଲା।

ଝିଅଟି ଆସି କବାଟ ଖୋଲିବାରୁ ବୃଦ୍ଧ ଡାକବାବୁ ତାକୁ ଚକୋଲେଟ୍ ଧରାଇଦେଇ କହିଲେ, "ନେ ଝିଅ, ତୋ'ର ଗରିବ କାକାଙ୍କ ତରଫରୁ..."

ଝିଅଟି ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇଗଲା ଏବଂ ସେ ଡାକବାବୁଙ୍କୁ କିଛି ସମୟ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ କହିଲା।

ତା'ପରେ ସେ ନିଜ ଘରର ଗୋଟିଏ କୋଠରିକୁ ଯାଇ ଏକ ବଡ଼ ଡବା ଆଣିଲା ଏବଂ ତାହା ଡାକବାବୁଙ୍କ ହାତରେ ଦେଇ କହିଲା, "କାକା... ଦୀପାବଳି ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କୁ ମୋ ତରଫରୁ ଏହି ଉପହାର।"

ଡବାଟି ଦେଖି ଡାକବାବୁ ବହୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ବୁଝିବାରେ କଷ୍ଟ ହେଉଥିଲା ଯେ ସେ କ’ଣ କହିବେ।

କିଛି ସମୟ ଭାବି ସେ କହିଲେ, "ତୁ ତ ମୋ ଝିଅ ସମାନ, ମୁଁ ତୋ'ଠାରୁ ଉପହାର କିପରି ନେଇପାରିବି ଝିଅ ରାଣୀ?"

ଝିଅଟି ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲା ଯେ "କାକା, ମୋ ଏହି ଉପହାର ପାଇଁ ନା କହନ୍ତୁ, ନଚେତ୍ ମୁଁ ଦୁଃଖିତ ହେବି।"

"ଠିକ୍ ଅଛି," ବୋଲି କହି ବୃଦ୍ଧ ଡାକବାବୁ ପ୍ୟାକେଟଟି ନେଲେ ଏବଂ ବଡ଼ ଆଦରରେ ଝିଅଟିର ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ବୁଲାଇଲେ, ଯେପରି ତାକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛନ୍ତି।

ବାଳିକାଟି କହିଲା, "କାକା, ଏହି ପ୍ୟାକେଟଟି ଆପଣଙ୍କ ଘରେ ନେଇ ଖୋଲିବେ।"

ଘରକୁ ଯାଇ ଯେତେବେଳେ ଡାକବାବୁ ପ୍ୟାକେଟଟି ଖୋଲିଲେ, ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହୋଇଗଲେ, କାରଣ ତା ଭିତରେ ଥିଲା ଯୁତା ଏକ ଯୋଡ଼ା। ତାଙ୍କ ଆଖି ଲୁହ ଭରିଗଲା।

ଡାକବାବୁଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ ହେଉନଥିଲା ଯେ ଏକ ଛୋଟ ଝିଅଟି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏତେ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇପାରିବ।

ପରଦିନ ଡାକବାବୁ ନିଜ ଡାକଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ଏବଂ ପୋଷ୍ଟମାଷ୍ଟରଙ୍କଠାରୁ ଦୟାପ୍ରାର୍ଥୀ ହୋଇ କହିଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନାନ୍ତର ତୁରନ୍ତ ଅନ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରକୁ କରାଯାଉ।

ପୋଷ୍ଟମାଷ୍ଟର ଯେତେବେଳେ ଏହାର କାରଣ ପଚାରିଲେ, ଡାକବାବୁ ସେହି ଯୁତା ଯୋଡ଼ା ଟେବୁଲରେ ରଖି ସମସ୍ତ କାହାଣୀ ଶୁଣାଇଲେ ଏବଂ ଭିଜା ଆଖି ଏବଂ ଗଦ୍ଗଦ୍ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, "ସାର... ଆଜିଠାରୁ ମୁଁ ସେହି ଗଳିରେ ଯାଇପାରିବି ନାହିଁ। ସେହି ଛୋଟ ଶାରୀରିକ ଅକ୍ଷମ ପିଲାଟି ମୋ ଖାଲିପାଦକୁ ତ ଯୁତା ଦେଇଦେଲା, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତାକୁ ପାଦ କିପରି ଦେଇପାରିବି?"

ଏତେ କହି ଡାକବାବୁ ଫୁଟିଫୁଟି କରି କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ।